Valentijnsdag

Vandaag, 14 februari, is het Valentijnsdag. Een dag vol liefde en uitingen van liefde.
De liefde is misschien het grootste cadeau dat we hebben gekregen als mensheid. Het is de knuffel die je je kinderen geeft, de zoen van je partner. De (oprecht gemeende) hand op de schouder van een collega (zonder verdere bijbedoelingen).

Mijn moeder is jarig op deze mooie dag; ze wordt vandaag 65 jaar jong. Ze zorgde en zorgt altijd heel goed voor ons. We zullen haar sowieso in het zonnetje zetten op deze rood-en-roze-gekleurde donderdag, anno 2008.
14 februari is trouwens óók de verjaardag én sterfdag van Ischa Meijer.

Liefde is waarschijnlijk het meest bezongen thema in 2000 jaar popmuziek. Als ik een Valentijns-Top-40 zou moeten samenstellen, dan zou die er zó uitzien (willekeurige volgorde):

Benny Neyman – Waarom fluister ik je naam nog?
Celine Dion – My heart will go on
Cherry Wijdenbosch & Stef Bos – Ik geloof in jou
Chris de Burgh – Lady in red
Frans Halsema – Voor haar
Gloria Estefan – Can’t stay away from you
Henk Westbroek – Zelfs je naam is mooi
James Blunt – You’re beautiful
Kadanz – De dagen dat ik je vergeet
Kadanz – De zomers van verlangen
Kadanz – Intimiteit
Marco Borsato – Afscheid nemen bestaat niet
Paul de Leeuw & Simone Kleinsma – Zonder jou
Peabo Bryson & Regina Belle – A whole new world
Peter Schaap – Adem mijn adem
Peter Schaap - Vliegen wilde jij
Racoon – Love you more
René Klijn - Mr. Blue
Spandau Ballet – Through the barricades
Splitsing - Recht uit het hart
Stef Bos – Afscheid
Stef Bos - De dag zal komen
Stef Bos - De maan is niet eenzaam
Stef Bos - De macht van de muziek
Stef Bos - De radio
Stef Bos – De rivier
Stef Bos - De taal van mijn hart
Stef Bos - De tederheid (die telt)
Stef Bos - De veldslag
Stef Bos - Didi Mala
Stef Bos - Door de wind
Stef Bos - Duizend jaar
Stef Bos - Goed om hier te zijn
Stef Bos – Het zegt genoeg
Stef Bos - Ik heb je lief
Stef Bos – Jij bent voor mij
Stef Bos – Rue de Mouftard
Stef Bos – Tussen de liefde en de leegte
Stef Bos - Vroeg of laat
Stef Bos - Vuur
Als radiozender 100%NL nog suggesties zoekt…. Hier staat nog zóveel tussen wat ze nog nóóit gedraaid hebben en wat 100% van eigen bodem afkomstig is (’t is toch eeuwig zonde!!!).

Tot slot nog een tekst van Stef Bos, die ik heel treffend vind, wat betreft de band tussen moeder en kind.
Ik draag hem op aan mijn moeder, die (zoals eerder vermeld) op deze Valentijnsdag haar verjaardag viert…
Mam, van harte proficiat!

Het zegt genoeg
Mijn moeder denkt

Dat ik niet zie

Hoeveel zij om mij geeft

Maar ik heb met haar

Voor ik bestond

Al maandenlang geleefd

Het zegt genoeg

Als zij mij ziet

Het zegt genoeg

Meer zegt het niet

Ik zie haar voor me

In het donker

In een slapeloze nacht

Ongerust over mij

In een verre, vreemde stad

En ik voel opeens

Hoe alleen een mens kan zijn

Met de angst

Dat degene die je liefhebt

Ooit verdwijnt

En ik ben al zo lang weg van hier

Maar zij kijkt me aan

Ik lees haar gedachten

En ik zie dat zij mij

Nog steeds niet heeft laten gaan…

De stelling van de week

De beste manier van leren is doen!
Erik Gerritsen, kennisambassadeur en voormalig gemeentesecretaris Amsterdam

Als dit inderdaad zo is, dan is mijn tegenvraag bij deze:
waarom krijg je dan als jongere (van 20 – 39 jaar) met-middelbare-opleiding bij (overheids)instanties zo weinig kansen om jezelf te bewijzen, te dóen (zélfs nadat je een maatwerk-cursus hebt gevolgd)?????

Carnavalsterreur

De "drie dolle dagen" zijn weer aangebroken. Ik persoonlijk zit er niet bepaald op te wachten.
Want: op carnavalsmaandag tussen pakweg één en drie uur ’s middags, is er voor het "doorgaand verkeer" geen doorkomen meer aan. En dat in de hele provincie Brabant en Limburg.
En dan heb ik het nog niet eens over alle kinder-, en andere optochten, die de zondag ervóór plaatsvinden.

Bovendien vind ik carnaval je reinste verspilling van geld en grondstoffen (al die bomen die uiteindelijk omgezaagd worden voor de confetti, al die snoepjes, sinasappels en ander eetbare spullen, die vaak te pletter slaan of platgetrapt worden op de straat en de stoep).
En uiteraard moet de betreffende gemeente dan manschappen mobiliseren, om alle bevuilde straten weer schoon te maken. Want laten we eerlijk zijn: het ziet er ná zo’n carnavalsoptocht (net als elk jaar op 1 januari) steeds weer uit als een varkensstal (vastgekoekte confetti, platgetrapte zuurtjes en caramelsnoepjes, enzovoorts, enzovoorts…).
En zó gaat het elk jaar opnieuw......

Nu is het sowieso extra triest, dat je, als je een Brabander of Limburger bent en NIET van carnaval houdt, tijdens die "dwaze dagen" geen énkel alternatief hebt.
Want: het carnaval is overal. O-v-e-r-a-l! Zelfs aan de andere kant van de grens (in Duitsland) ben je er niet vanaf. Sterker nog: dáár zijn ze nóg fanatieker wat het feestvieren betreft!

Carnaval dicteert in grote mate het sociale en culturele (uitgaans)leven. Haal het maar niet in je hoofd om iets cultureels te organiseren, dat niets met carnaval te maken heeft: dat is bij voorbaat al gedoemd om een grote mislukking te worden! En ook de winkeltijden zijn (aan beide kanten van de grens) aan de carnavalsdagen aangepast.

Dus het enige alternatief dat je hebt: een uurtje naar de Ikea (met je Family-card) om koffie te drinken en de carnavals-terreur te ontlopen (een hoeraatje voor de Ikea!!!).

Qua "échte horeca" zijn er jammergenoeg maar een paar café’s die geen "carnavals-shit" draaien, maar die moet je dus zoeken met een zaklampje…
En als je (zoals ik) geen kroegtijger bent, nou… dan ben je dus dubbel de pisang.
Carnaval komt namelijk vooral neer op: veel bier en andere alcoholhoudende drank nuttigen (ín of vóór het café), en of dat nou mét of zónder carnavalsmuziek (lees: herrie) is, het principe blijft hetzelfde: jezelf helemaal klem zuipen, en dan liefst met veel én stokoude óf afgezaagde carnavalskrakers (met "dank" aan dat afgrijselijke, super-sukkelige "Limburgs Vastelaovesleedjes Konkoer", dat wat mij betreft liever gisteren dan morgen moet worden opgeheven).

Het wordt onderhand eens tijd, dat de niet-carnavalisten uit hun verdomhoekje worden gehaald.
Mijn oproep naar gemeenten in Brabant en Limburg: ga eens onderzoeken (via een enquete bijvoorbeeld) hoeveel mensen binnen de gemeentegrenzen niet van de carnavals-terreur houden, en organiseer tijdens die dagen iets voor hún (op een locatie waar géén raar uitgedoste en overdreven vrolijk uitziende en naar alcohol en sigarettenrook meurende feestvierders te vinden zijn).
Ik weet nú al, dat zoiets een héél groot succes zal worden!

Collega-bloggers

Blogs zijn leuke dingen. Maar... je moet ze wél regelmatig bijhouden!

Op een blog (die ik bij het surfen toevallig tegenkwam) is slechts 2x iets geschreven. Blijkbaar is er bij Gemma (uit Sevenum in dit geval) érrrrrrug weinig overgebleven van het oorspronkelijke enthousiasme… Je ziet als het ware de bijdragen steeds korter worden.

Het kan natuurlijk ook zo zijn, dat er in Sevenum weinig loos is, op ene Ben van E. na (die zijn revalidatie-blog nog af-en-toe bijhoudt). En de laatste mogelijkheid is, dat die boerenpummels uit Sevenum gewoon te gierig zijn om geld uit te geven aan internet. Want: een boer is een boer. Of ie nou in Sevenum zit of in Zeeland (provincie): extreem zuunig zijn ze volgens mij allemáál (zonder uitzondering)!

En ik bedoel met die benaming niet de moderne hardwerkende landbouw-ondernemer, maar die heikneuters, die sinds 20 jaar geleden hooguit 5x de eigen woon- en tevens geboorteplaats uit zijn geweest en die bijvoorbeeld zelden TV kijken en elke dag naar de kerk gaan (op zondag bij wijze van spreken in hun zondagse pak). En die nooit in een brasserie of grand café een kop koffie zullen gaan drinken, maar alles in een thermosflesje meezeulen. Onder het motto: "oe mot ow geld nie euver de balk smieten". Niet inziend, dat je met het drinken van een kop koffie ook een andere sfeer "ademt". Of je nou in een gezellig grand café, een bistrootje, een bruin café, of een lunchroom je koffie-met-eventuele-toebehoren nuttigt.

Maar om even terug te komen op de collega-blogschrijvers: bij ene Tineke (aan de geboortedatum te zien een redelijk jong ding) is het bijhouden van haar blog blijkbaar óók een probleem, want ze weet niet méér te bedenken, dan een foto van een ‘egel-op-een-plankje’ op de blog te plaatsen.
En dat voor iemand die de opleiding interieur-adviseur volgt…… Je maakt op die manier écht een statement, voor wat betreft het-heeeeeel-érrug-weinig-fantasie-aan-de-dag-leggen.

Dus beste Tineke: bij jóu ga ik dus never nooit advies halen!!!

Dat doe ik veel liever bij vriendin Sally. Die heeft oog voor mooie dingen, want ze is fotografe, vormgeefster-schilder, beeldhouwster, enzovoorts.
Ik denk dat ik binnenkort eens een interviewtje met haar ga doen. Ze heeft volgens mij méér te melden dan menig Bekend Limburger.

Red de paling

De paling is bijna uitgestorven (net als veel andere vissoorten, zoals de tonijn). Dus zou je denken: tijd om dit beestje te redden van een langzame maar onomkeerbare uitsterving.

Het grootste probleem waar de paling mee kampt: hij heeft geen mooi uiterlijk (althans in de ogen van Jan-en-Truus-Doorsnee). Als je het beest in zijn oogjes kijkt, smelt en zwijmel je niet weg; hij is niet knuffelig en aaibaar. Het is geen Jan Vayne, geen knuffelige Knut, geen schattig kippie of donzig kuikentje, geen lekker knuffelzangertje als Fransje Bauer of Jan Smit, geen gewilde ‘beauty’ zoals bijvoorbeeld een compleet goud- of wit/zilver-kleurige koi.
Nee, niets van dat alles. De paling is voor de doorsnee Nederlander een lelijk en glibberig beest.

De paling heeft, net als mensen wiens buitenkant niet gaaf, symmetrisch en ongeschonden is, een imago-probleem. Want: heb je zichtbare littekens, een hazelip, een klompvoet, grote of kleine(re) pigmentvlekken, of iets anders, dan is het al meteen gedaan met je sexy en knuffelige uiterlijk.
Wat dat betreft maken vele (domme en bekrompen) mensen geen verschil tussen een niet-perfect mens en een niet-zo-mooie vis.

En wist je dat vissen (dus ook de paling!) extreem veel gevoel hebben (gehoord in de uitzending “Dit Was Het Nieuws Niet” van omroep Llink, 27-12-2007). Dus het wordt tijd, dat we de paling eens wat diervriendelijker om zeep helpen.
In een tijd dat we honden en katten als kindertjes vertroetelen en het beste-van-het-beste te vreten geven en sommige hondensoorten design-halsbandjes en design-jasjes aantrekken, doden we de paling nog op een extreem wrede manier: eerst laten “stikken”, en het leven dát er dan nog in zit, d.m.v. een (zeer pijnlijke!!!) stalen pin door de kop, eruit rammen. Als dát geen reden genoeg is, om een diervriendelijker manier van visdoding te bedenken, nou dan weet ik het niet meer!

Ik roep bij deze alle vis-eters (inclusief Volendammers, Spakenburgers, Urkers etc.) op, om maximaal nog maar 1x in de week vis te eten (beter weinig vis, dan helemaal geen vis meer…). En dan graag christelijke hoeveelheden, anders schiet het nóg niet op!

En waar zijn trouwens Jan Smit, alle voormalige BZN-ers, Maribelle, Nick en Simon en al die andere palingvretende figuren??? Die zouden (i.p.v. het beestje nog langer uit te roeien) zich sterk moeten maken voor zijn instandhouding. Dat ben je als inwoner van een vissersdorp moreel aan deze vissoort (én alle andere) verplicht!!!

Eet smakelijk zullen we maar zeggen…

Een bijzondere boekenwinkel

In het voormalige postagentschap van de Heerlense wijk Bekkerveld, is een ideële boekenwinkel gevestigd. Het assortiment is ruim te noemen en de gehele opbrengst is voor het goede doel.
De opbrengst van 2007 was voor KiKa (Kinderen Kankervrij) bestemd.

Het adres van deze bijzondere boekenwinkel:
Van Weerden Poelmanstraat 1, Heerlen
Tel: 045-5412786

De openingstijden zijn:
Woensdag van 15.00 tot 18.00 uur
Donderdag van 12.00 tot 15.00 uur
Zaterdag van 12.00 tot 15.00 uur
Zondag van 12.00 tot 15.00 uur

Aanleveren van boeken graag tijdens deze uren.
LP’s, DVD’s en CD’s ook welkom!

Geen kinderen geen bezwaar

Kinderen? Ik heb ze nooit gewild, en ik zal ze ook nooit willen. Niet dat ik kinderen haat ofzo, integendeel. Maar zoals je een diepgeworteld moedergevoel kunt hebben, zo had ik altijd al een niet-moedergevoel.
En laten we even heel eerlijk zijn: een vrouw is veel méér dan een babyfabriek, waarvan het grootste deel van de schoonouders verwacht dat er in de loop van een huwelijk 1 tot 5 babies uit “floepen”.
In de jaren 60 had je de emancipatiegolf: alles wat traditioneel was, was niet langer vanzelfsprekend. Ook niet het krijgen van kinderen.
Uiteraard is de vrouw van tegenwoordig een mondige, moderne vrouw, en uiteraard is zij geëmancipeerd... Daar geloof ík dus echt geen éne reet van!!!

De emancipatie is op dit moment bijna-gelijk-nul! Want zeg nou zelf: als je bijvoorbeeld een zogenaamd breezersletje bent, dat zich door de-eerste-de-beste buurtjongen laat naaien voor een hamburger of een breezertje, nou dan ben je dus absoluut niet geëmancipeerd. En ik krijg eveneens de rillingen van meiden die op hun zestiende al vol trots verkondigen, dat ze later wel 3 of 4 kinderen willen. Nou, dan denk ik bij mezelf: stomme, leeghoofdige trut die je bent, je bent niet goed in je bovenkamer! Wie heeft je dát idee aangepraat? Je mammma? Of je tantes? Of komt het door dat schattige kleine nichtje van 6 maanden, dat je zo lief aankijkt?

Denk verder! Ooit hebben de Dolle Mina’s gevochten voor de emancipatie, en wat is er tegenwoordig nog van over? Niks! En dat allemaal dankzij al die vrouwen en meiden die roepen: Kinderen? Oooooh, wat geweldig! Die wil ik later/binnenkort ook! Alsof je het over een kamerplant of een hondje hebt…

En dan heb ik het nog niet eens over onze “nationale knuffel” Frans Bauer. In de roddelpers stond jaren geleden dat hij en zijn vriendin een groot gezin wilden. Nou, dacht ik toen bij mezelf. Fransje kan dat wel leuk gaan roepen naar de roddelpers, maar zijn partner moet dat dan wél willen. Zij moet die kinderen wel mooi 9 maanden in haar fraaie buik meesjouwen, en dan ter wereld brengen, met alle ongemakken vandien. Dus zíj is (logischerwijze) uiteindelijk degene die daar het meest over te beslissen heeft. Dát is emancipatie!

Het krijgen van kinderen is de prijs die vrouwen betalen wat betreft de emancipatie: emancipatie is namelijk de bewúste keuze om géén kinderen te nemen, óf bewust te kiezen voor adoptie! Dat dan weer wél!